str.
28
2. 4. Komunikacja z otoczeniem
Właściwy komputer jest złożony tylko z procesora, pamięci i
układów wejścia/wyjścia. Wszystkie pozostałe elementy noszą
nazwę urządzeń peryferyjnych. Zalicza się do nich między innymi:
klawiaturę, monitor, magnetofon, stację dysków, drukarkę itd.
Dla ujednolicenia komunikacji z tak różnorodnym sprzętem system
operacyjny został wyposażony w centralną procedurę
wejścia/wyjścia CIO (Central Input/Output). Wykorzystuje ona do
komunikacji osiem wydzielonych obszarów pamięci zwanych blokami
sterowania wejścia/wyjścia IOCB (Input/Output Control Block).
Każdy blok może być jednocześnie wykorzystywany przez jedno
urządzenie, czyli obsługuje
on
kanał komunikacji
z
tyra
urządzeniem. Procedura CIO musi więc przed przesłaniem
informacji otworzyć kanał, a po przesłaniu zamknąć go.
Ponieważ konstrukcja urządzeń zewnętrznych jest bardzo
różna, to różne muszą być też sposoby porozumiewania się z tymi
urządzeniami. Do wybrania odpowiedniego sposobu CIO wykorzystuje
jednoliterowy identyfikator urządzenia, zwany też nazwą
urządzenia. Gdy możliwe jest przyłączenie kilku podobnych
urządzeń, identyfikator dodatkowa zawiera numer urządzenia. Przy
braku numeru przyjmowany jest numer 1. W każdym przypadku nazwa
urządzenia kończy się dwukropkiem. Podstawowe nazwy urządzeń są
następujące:
C: - magnetofon (cassette)
D: — stacja dysków (disk drive)
E: — edytor (editor)
K: - klawiatura(keyboard)
P: - drukarka (printer)
R: - interfejs RS232 (RS232)
S: - ekran (screen)
T: - modem (terminal)
W przypadku stacji dysków dodatkowo należy podać nazwę pliku
zawierającego program lub dane. Cała nazwa jest określana wtedy
jako specyfikacja pliku. Szczegółowe informacje o nazwach plików
znajdują się w rozdziale 4. "Stacja dysków".
Znajomość nazw urządzeń zewnętrznych jest niezbędna dla
pełnego wykorzystania możliwości wielu programów. Wprawdzie
niektóre programy przyjmują automatycznie standardowe nazwy
urządzeń, lecz dzięki ich zmianie można uzyskać dodatkowe
efekty. Doskonałym przykładem jest wydruk obrazka. W wielu
programach można spowodować wydrukowanie obrazka do pliku
dyskowego zamiast normalnego wydruku na drukarce. Taki gotowy
obraz można włączyć później do drukowanego tekstu, dzięki czemu
uzyskuje się tekst łączony z grafiką. W taki właśnie sposób
zostały wykonane wszystkie rysunki w tej książce.
Z drugiej strony większość programów posługujących się
magnetofonem jest znacznie uproszczona w celu zmniejszenia ich
długości. W takim przypadku zadanie określenia urządzenia jest
często przerzucane na barki użytkownika. Przykładem takiego
programu jest popularny edytor tekstów "SpeedScript".
Commenti su questo manuale